Eg drøymer om ei kvit jul… Uansett kor glad eg er i norsk, og særskild nynorsk, så må eg vel innrømme at akkurat denne songen kling best på engelsk. Sånn har White Christmas vore og sånn skal den forbli. Mange tenkjer det samme om snøen. Ikkje at den er finast på nynorsk, snø er snø, men at jula skal vere kvitpudra og vakker. Dette får vi fortalt gjennom julesongar frå vi er små, i julekalendrar på TV likeså. For ikkje å snakke om dei saktedalande snøfillene som byrjar dale ned akkurat i det magiske sekundet då den vakre landsbyhelten i ruta veghoggarskjorte og den blonde bysnuppa som har fått ei livskrise og har reist til bygda for å finne tilbake til meininga med livet ser kvarandre djupt i augene og er klare til å leve lykkelig alle sine dagar. Snøen skal liksom vere der, det er tross alt snakk om jul. Kvit jul.

Med åra så har eg vakse på meg eit heller lunkent forhold til snø, det skal eg vere den fyrste til å innrømme. Eg prøver å leite tak i dei leikne kjenslene som ein gong var der. Moglegheitene som snøen ga. Og gir. Stå eller gå på ski (eg har valgt å definere meg som så gamal at eg med beste samvit kan legge opp), ake, kaste snøball langt (eller kort), å kjenne korleis svien av ein snøball i låret kan bevege seg som sommarfuglar opp i magen fordi det var han som kasta den. Han valgte å kaste ein drusar akkurat på meg. På meg! Eg har prøvd å bruke den leikne flørten i eit lite dikt om snøen, og med det vinteren sin, ankomst.




Denne lille flørten ga meg ei litt meir positiv innstilling til snøen. For ja. Det er jo utruleg vakkert når landskapet ligg trygt under eit kvitt, beskyttande dekke.

“... og når alle lyder pakkes inn i vatt…” . Verda er aldri så stille som i og etter eit snøfall. Ikkje ein gong brøla frå snøplogen greier bli heilt overdøyvande. Vi blir tvungen til å ta ned tempo, til å stoppe opp. Neste gong du kjenner du er stressa fordi snøen har velta morgonlogistikken noko så aldeles, trekk pusten djupt, hald den i nokre sekund, pust sakte ut og kjenn på at det er godt med ei lita pause. Du kan gøyme deg i snøen.




Her sit eg altså og skriv det som meir eller mindre viste seg å bli ein hyllest til snøen. Det såg eg ikkje kome. Men slik kan det gå når fingrane får leike på tastaturet og dei velger å gå sin eigen veg. Den småskeptiske tonen til den kvite jula snødde visst ned. Kanskje betyr at det snøelskande barnet framleis fins ein stad langt der inne? Eller, mest av alt trur eg det handlar om å vere i augneblikket. Vere her og no. Å finne det sekundet der lyd, lys, glede og nostalgi treffast og lagar magi. Treff ein på datoen også så kan det til og med bli julemagi.

Eg vil avslutte med eit lite dikt som eg håpar kan setje i gang fantasien hos dokker. Kven var det som kom? Eller drog? Kanskje blir du inspirert til å lage di eiga julesnøforteljing?



Legg også ved den vakraste snøsongen av dei alle, av og med mi heltinne Anne Grete Preus.