De som skriv nynorsk, brukar de a- eller e-infinitiv?

Der ramla eg av lasset, anbehetelse-ord. Er det dei orda som er i parentes i ordboka, altså den mest radikale varianten eller noko heilt anna?

Eg er litt tilhengar av å kunne skrive slik det fell seg mest naturleg, dvs det som er nærmast det ein snakkar. Eg hugsar eg skreiv stil på barneskulen ein gong, og skulle skrive at ein person "mista medvitet". For meg var det var ein heilt ukjent måte å si det på, eg kjende kun til "bevisstløs". Eg prøvde etter beste evne å finne eit anna ord enn bevisstløs, men måtte gje opp, og for å kunne skrive det eg ynskte hadde eg ikkje anna val enn å bruke eit ord eg visste eg fekk raud strek under. Denne opplevinga var med på å forme min motvilje mot nynorsk i unge dagar, som gjorde at eg allereie i barneskulen gjekk over til skriftleg bokmål i alle faga unntatt i norsk sidan nynorsk var målforma vi hadde på skulen.

Ole Brumm skrev:

Der ramla eg av lasset, anbehetelse-ord. Er det dei orda som er i parentes i ordboka, altså den mest radikale varianten eller noko heilt anna?

Ord som byrjar på an-og be- og slutta på -het og -else. Ein gyllen regel tidlegare var jo at ein skulle halde seg heilt unna desse på nynorsk. No er det vel nokre av dei som er godkjende, men eg kjem ikkje på kva ord det gjeld no i farta.

Og som de ser- eg held meg til e-infinitiv. Synes det er kulast!

bai skrev:

Eg bruker anbehetelse-ord fordi eg har eit pragmatisk og kommunikativt formål med det eg skriv. I jobbsamanheng unngår eg det, men eg kan ikkje fordra å skrive "røynda" og "løyndom" og slikt. Eg trur at i eit kommunikasjonsperspektiv fungerer det betre å ikkje velje for tunge former.

Eg trur sjølvsagt også det, men nynorsken har ein tung bagasje av tradisjon, tabu, paranoia og vage kjensler av at noko ikkje er heilt bra, og det trur eg òg er mykje av problemet. Det er med på å få folk til å hoppe av som nynorskbrukarar, og det får folk til å vegre seg mot å lære nynorsk. At det liksom skal vere valfridomen i seg sjølv som er problemet, trur eg rett og slett ikkje på.

Noko heilt anna altså, takk!

Toffskij skrev:

Eg trur sjølvsagt også det, men nynorsken har ein tung bagasje av tradisjon, tabu, paranoia og vage kjensler av at noko ikkje er heilt bra, og det trur eg òg er mykje av problemet. Det er med på å få folk til å hoppe av som nynorskbrukarar, og det får folk til å vegre seg mot å lære nynorsk. At det liksom skal vere valfridomen i seg sjølv som er problemet, trur eg rett og slett ikkje på.

Nå kan det hende eg ikkje forstod heilt kva du meinte, men eg trur heller ikkje valfridommen er problemet. Det handlar jo i stor grad om å velje ei linje og følgje ho sånn omtrent konsekvent. Eg vel for eksempel 'bare' og 'vi', ikkje 'berre' og 'me', delvis for å kunne legitimere valet av meir bokmålsnære former og moderat bruk av substantiveringar, ved behov, fordi det er praktisk i eit kommunikasjonsperspektiv. Det kjenner eg er nødvendig, dersom eg skal kunne bruke nynorsk som hovudmål, noko eg ønsker. Men eg får jo stadig kommentarar (eller stadig, eg har ikkje høyrd det sidan eg var ferdig på Blindern) om at når ein først skal skrive nynorsk, bør ein vere meir konservativ. Dette ser eg Frode Grytten og blir kritisert for, sjølv om eg meiner at hans tekstar er svært gode som "ambassadørar", nettopp fordi dei har eit veldig tilgjengeleg språk. Historia til ElinM over, trur eg er veldig typisk for folk som går over til bokmål.

Må for øvrig legge til at et valde å skrive masteroppgåva mi på bokmål, for å styre unna eventuelle surmaga sensorar, som kunne komme til å henge seg opp i denne typen val.

Eg synest (synes? Synst??? Nektar å skrive Tykkjer, altså!) at det er litt smakssak og. Når enkelte skriv så bokmålsnært at du inne teksten snur han til bokmål i hovudet, før du må vrenge tilbake igjen til nynorsk, sånn samnorsk, då blir det veldig slitsomt å lese. Det er ein eller annen aviskommentator som skriv sånn (eller er det radikalt bokmål han skriv?), og det gjer veldig dårlig flyt.

Men krøkkete og stive og lite brukte vendingar som på død og liv skal brukast fordi "sånn er det", det har eg ikkje sansen for.

Kanskje litt kryptisk formulert av meg, bai (og det endå det er ein av kjepphestane mine). Eg meiner vel berre at det er for mange motstridande tradisjonar og normsett i nynorsken, og for mange mørkemenn og fraksjonar. Og ikkje noko av dette er eigentleg skrive ned nokon stad, så det blir vanskeleg for folk å navigere.

Det finst eit hemmeleg eldsteråd i Noregs Mållag som er generelt i mot, det trur eg. ;-)

Ein treng ikkje vere gammal. Har du støtt på høgnorskingane nokon gong?

Sjå her. Dei er skremmande unge, mange av dei.

Idealistane - dei er gamle alt frå fødselen av.

Dette er ein morsom tråd. Det er ser når eg skal lære elevane om kløyvd infinitiv, er at eg fyrst må lære dei kva kløyvd, altså å kløyvd, betyr

bai skrev:

Må for øvrig legge til at et valde å skrive masteroppgåva mi på bokmål, for å styre unna eventuelle surmaga sensorar, som kunne komme til å henge seg opp i denne typen val.

Oj. Eg skreiv mi på nynorsk, i Bergen, med ein rettleiar som har sterk dysleksi.

Eg skulle gjerne hatt ein nynorsk med fleire valmoglegheiter. Så lenge språket var gjennomført skulle alle dialektord og grammatiske former vore lov. Samnorsk hadde heller ikkje vore så dumt.

Vi treng ikkje gå heilt over til lydskrift, men ord som de, dere og dokker burde vore likestilte, og ein skulle kunne brukt både ei og ein statue. Ei modernisert utgåve av 10-bindsverket "Norsk ordbok" kunne vore rettesnora.

Eg likar dei arkaiske formene Polyanna er så kritisk til, og brukar fleire av dei i talemålet mitt.

Dokker er lov i nynorsk no frå 1. august, både som subjektsform og objektsform.

Og elles er eg ikkje samd med deg, gajamor, eg trur ikkje ein enda større/total valfridom er vegen å gå. Skrift og tale er to ulike ting, og skriftspråket må alltid vere ei idealisering og forenkling i høve til talespråket. Det er berre ein representasjon, kor som er. Slik sett er det ingen skilnad på bokmål og nynorsk, og det synest eg heller ikkje det skal vere.

Og folk likar ikkje valfridom heller, dei likar reglar. Tru meg, eg har hatt fleire jobbar med element av språkrådgiving i seg, og folk blir berre sure og frustrerte om svaret på spørsmålet deira er «Båe er like bra.»

Monge gode innspel her. Takk for engasjementet. Finnes det eit godt nynorsk ord for engasjement?

Eg trur heller ikkje valfridom er ein god ting, stort sett. Det blir berre meir å diskutere og ta val på.

Mener forresten å ha lese at formen bare går ut, og at no er berre berre lov. Må sjekke opp om eg hugsar rett... Fekk nett informasjonsbrosjyre frå språkrådet i posten.

Eg ser og at eg ikkje klarer å skrive a-infinitiv til tross for at det ligg nærare dialekta mi. Bør eg likevel gjere det i omsyn til elevane mine?

Det stemmer at bare fell ut, det samme gjer mye. Begge har vore klammeformer, men er no borte. Ein kan framleis velje mellom no og nå, so og så.

Og noe/ noen forsvinn. Det er litt dumt, for mange med nynorsk som sidemål får lett angst av alle pronomen med k involvert.

Toffskij skrev:

Kanskje litt kryptisk formulert av meg, bai (og det endå det er ein av kjepphestane mine). Eg meiner vel berre at det er for mange motstridande tradisjonar og normsett i nynorsken, og for mange mørkemenn og fraksjonar. Og ikkje noko av dette er eigentleg skrive ned nokon stad, så det blir vanskeleg for folk å navigere.

Eg har møtt ein av desse (eller, det var forsåvidt ei mørkekvinne), dagen før innlevering av ei tisiders oppgåve. Det var eit angstfylt møte. Heldigvis møtte eg eit fornuftig menneske seinare på dagen.

Polyanna skrev:

Eg synest (synes? Synst??? Nektar å skrive Tykkjer, altså!) at det er litt smakssak og. Når enkelte skriv så bokmålsnært at du inne teksten snur han til bokmål i hovudet, før du må vrenge tilbake igjen til nynorsk, sånn samnorsk, då blir det veldig slitsomt å lese. Det er ein eller annen aviskommentator som skriv sånn (eller er det radikalt bokmål han skriv?), og det gjer veldig dårlig flyt.

Men krøkkete og stive og lite brukte vendingar som på død og liv skal brukast fordi "sånn er det", det har eg ikkje sansen for.

Det siste du sa der, det er det eg og meiner. Og eg bruker også synest, sjølv om eg er usikker på om over nemnde mørkekvinne ville godtatt det.

Hondacrv skrev:

Oj. Eg skreiv mi på nynorsk, i Bergen, med ein rettleiar som har sterk dysleksi.

Rettleiaren min blei glad då eg valde bokmål. Men eg skreiv innafor eit fagområde kor det språklege var med i vurderingskriteria.

Toffskij skrev:

Dokker er lov i nynorsk no frå 1. august, både som subjektsform og objektsform.

Og elles er eg ikkje samd med deg, gajamor, eg trur ikkje ein enda større/total valfridom er vegen å gå. Skrift og tale er to ulike ting, og skriftspråket må alltid vere ei idealisering og forenkling i høve til talespråket. Det er berre ein representasjon, kor som er. Slik sett er det ingen skilnad på bokmål og nynorsk, og det synest eg heller ikkje det skal vere.

Og folk likar ikkje valfridom heller, dei likar reglar. Tru meg, eg har hatt fleire jobbar med element av språkrådgiving i seg, og folk blir berre sure og frustrerte om svaret på spørsmålet deira er «Båe er like bra.»

Er dokker lov!? Då utgår jo kjepphesten min: "Nå må de skjerpe dykk!".

Eg trur heller ikkje meir valfridom gjer det enklare å navigere.

zeppelin skrev:

Monge gode innspel her. Takk for engasjementet. Finnes det eit godt nynorsk ord for engasjement?

Eg trur heller ikkje valfridom er ein god ting, stort sett. Det blir berre meir å diskutere og ta val på.

Mener forresten å ha lese at formen bare går ut, og at no er berre berre lov. Må sjekke opp om eg hugsar rett... Fekk nett informasjonsbrosjyre frå språkrådet i posten.

Eg må få tak i dei nye retningslinjene. Og eg kjenner at eg likevel vil fortsette å skrive 'bare'.